En probeer dan maar na een ervaring van afgelopen weekend in Steenbergen het te verwoorden. 24 uur is lang, maar als ik eraan terugdenk is het ook zo Hemelvaart. Tijd is relatief. De afstand daarentegen niet. 209,356 km.

In Steenbergen had ik maar één doel. En dat was niet wat veel mensen dachten door meer dan 200 km te lopen, maar de 24 uur volmaken zonder gekkigheid onderweg. Ik leefde toch met een soort angst richting Steenbergen. Wel twee eigenlijk. Eén daarvan waren de achillespezen en de andere de nachtelijke dipjes. 

Terwijl Léonie en ik onze verzorgingstafeltjes aan het inrichten waren, begon bij mij al de voorpret. Onze twee tafels werden verder gedecoreerd met een oranje partytent van de organisatie en afgemaakt met een heuse Tibetaanse gebedsvlag. Je zou het maar nodig hebben de komende etmaal.

Om 15:00 klonk het startschot. Om vervolgens 24 uur later ergens op dat rondje van ruim 2 km van vermoeidheid neer te ploffen. Tot in de avond deed ik gewoon mijn ding. Elk half uur eten en drinken en blijven lopen. Niets anders als dat ik getraind had. De km’s maar ook de tijd schoot voorbij. 

Maar zodra het licht uitging werd mijn angst werkelijkheid. Ik kreeg last van slaap. Uren knokte ik tegen mezelf en verzon ik smoesjes om maar ff stil te staan of te gaan zitten. Het ergste was toch wel dat ik tegen een muurtje zat van één van de boerderijen die langs de route stond. Uit het zicht van de andere lopers. Puur uit schaamte. Ik zag m’n rondetijden drastisch oplopen. Voor zover ik kan herinneren zijn er bijna geen rondes geweest zonder gewandeld of gestopt te hebben. Léonie haalde mij een paar keer in en ik zag hoe zij over het parcours vloog. Ik werd er gewoon moedeloos van. Ik zag het niet meer zitten. Ik zat vast in een megadip…

Aan alles komt een eind en dus ook aan mijn nachtmerrie. Het werd weer dag. En opeens gebeurde het. Uit het niets kon ik mijzelf herpakken. Ik weet niet waar het vandaan kwam, maar ik had de focus weer gevonden. Dat ultralopen vooral een mentale kwestie is blijkt hier weer uit. Helaas begon het bij m’n buddy Léonie wat minder te worden, want ze was begonnen met wandelen. 

Op zondagochtend, terwijl de 24 uurlopers er al 18 uur op hadden zitten, kwamen er verse deelnemers het veld op om van start te gaan tijdens de 6 uursloop. Vanaf dat moment raakte ik in m’n flow en gooide ik alles in de strijd wat ik nog over had. Alles of niets! 

Terwijl ik bezig was met een opmars om datgene te compenseren wat ik ‘s nachts had laten liggen klom ik in het klassement. Iets wat mij totaal niet bezighield, maar wel werd opgemerkt door anderen. Ik kwam hier nog steeds om de 24 uur uit te lopen en ik liep al 16 uur zonder ongemakken. De trainingen betaalden zich uit.

Uiteindelijk weet ik na een goede 3e helft te finishen met een afstand van 209,365 km. Iets wat dus behoorlijk Spartathlon-waardig is en waar het allemaal om draait. Ik heb dus laten zien aan mezelf dat ik 24 uur aaneengesloten kan lopen. Hoe ik 5 minuten na het eindsignaal liep is een ander verhaal… En dat weekend wordt later nog beloond met zilver op het NK 24 uur. Toch leuk om mee thuis te komen.

Nog anderhalve week en nog een lange training van 14 uur en dan sta ik voor de start van de 24 uur van Steenbergen. Mijn tweede 24 uurloop. Aulnat was deels een teleurstelling en daar moest ik de strijd na 18 uur staken vanwege twee dikke achillespezen…

Oorzaak?! Zeg het maar… Te vroeg?! Te snel weggegaan?! Verkeerde schoenenkeus in het begin?! Whatever… Wat gebeurd is is gebeurd. Ik heb de welbekende krenten uit de Franse pap gehaald en daarmee had ik het afgesloten. Toen riep ik, ‘Steenbergen, daar ga ik het beter doen!’

Steenbergen is maar een hoofdstuk. Een hoofdstuk in mijn droom om lopend in Sparta aan te komen. 24 uur is en blijft lang, maar in relatie tot de Spartathlon weer niets. Nouja niets? Stiekem toch een 2/3 Spartathlon in tijd. 

Ik ben ontspannen, voel geen druk en ik heb er zin in. Het enige wat ik wil is twee keer de klok rond lopen. Meer kan sowieso niet, maar zeker niet minder. Het interesseert mij niet of ik 180, 190 of misschien de 200 km haal. Ik wil er een goed gevoel aan over houden. Iets wat ik in Aulnat miste en dat wat ik nodig heb om lopend in Sparta aan te komen. Tot die tijd blijf ik gewoon mijn best doen. Heel hard mijn best.